Η Μαρξιστική Κομμουνιστική Συσπείρωση αποτελεί πολιτική συλλογικότητα που αναφέρεται στην κομμουνιστική Αριστερά. Η ίδρυση της Μ.Κ.Σ. είναι προϊόν της δέσμευσης των μελών της για τη συνέχιση των αγώνων στους κοινωνικούς και εργασιακούς χώρους που παρεμβαίνουν, καθώς και στην αντίληψη ότι η επίλυση των κοινωνικών-ταξικών αντιθέσεων θα επέλθει με την επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος.

Εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται το μαρξισμό ως την επαναστατική κοινωνικοπολιτική θεωρία που αποκαλύπτει, εξηγεί και αναλύει τις υπάρχουσες καπιταλιστικές δυνάμεις και σχέσεις παραγωγής και το ρόλο της ταξικής πάλης στην διαμόρφωση και την ανατροπή τους. Εμμένει στα μαρξιστικά εργαλεία και την περαιτέρω ανάπτυξή τους ως την αναγκαία επαναστατική θεωρία, ιδίως στην ταξική ανάλυση των κοινωνικών σχηματισμών, την κυριαρχία των παραγωγικών σχέσεων επί των παραγωγικών δυνάμεων, την ανάδειξη της εργατικής τάξης ως πρωτοπόρας επαναστατικής τάξης και την αντίθεσή της με το κεφάλαιο ως κυρίαρχη αντίθεση στους καπιταλιστικούς κοινωνικούς σχηματισμούς, καθώς και τον επικαθοριστικό ρόλο της ταξικής πάλης.

Όπως αναδεικνύει και το όνομά της, αναφέρεται στην ιστορία του εγχώριου και παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, ιδίως την Οκτωβριανή Επανάσταση, τα συμπεράσματα από τις προσπάθειες σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20^ου αιώνα, την Πολιτική-Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα και την πορεία έως την ήττα της, και τη συμβολή των κομμουνιστών στα εθνικοαπελευθερωτικά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα του 20^ου αιώνα, την ΕΑΜική αντίσταση στην Ελλάδα και την ανοιχτή πάλη του ΔΣΕ κατά της ελληνικής αστικής τάξης και του ιμπεριλισμού των ΗΠΑ, τις νεολαιίστικες εξεγέσεις της δεκαετίας του 1960 – 1970. Θέτει ως στρατηγικό στόχο τον επαναστατικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχηματισμών στην κατεύθυνση εδραίωσης των κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής.

Αναφέρεται στο συσπειρωσιακό ρεύμα, ως εκείνο που σχηματίστηκε ως απάντηση στις ρεβιζιονιστικές και ρεφορμιστικές στροφές των κυρίαρχων τάσεων του κομμουνιστικού κινήματος κατά τις δεκαετίες του 1960-1970, με κύρια χαρακτηριστικά την επιμονή στην παρέμβαση επί των αντιθέσεων και αντιφάσεων του καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού με στόχο την όξυνση και όχι την άμβλυνσή τους, την βαθιά αντικειμενική και βάσει ανάλυσης – όχι ιδεαλιστική – πίστη στη δύναμη των μαζών και την καλλιέργεια επαναστατικών διαθέσεων σε αυτές, καθώς και την δράση μέσα από μορφώματα και σχήματα που επιτρέπουν τη συνύπαρξη της – απαραίτητης – οργανωμένης επαναστατικής πρωτοπορίας και του ταξικού κοινωνικού υποκειμένου, την άμβλυνση της διάκρισης μεταξύ τους και την εμπλοκή των μαζών στην χάραξη πολιτικής κατεύθυνσης και την παραγωγή πολιτικής σκέψης και δράσης.