Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών

Το φετινό αντιρατσιστικό φεστιβάλ τοποθετείται στη δίνη ανοιχτών πολεμικών μετώπων και μπροστά στην απειλή είτε νέων, είτε μιας γενικευμένης σύγκρουσης που θα μπορούσε να λάβει τον χαρακτήρα και το μέγεθος Παγκοσμίου Πολέμου. Μπροστά σε αυτήν τη συνθήκη είναι απαραίτητη η κατανόηση των αιτιών των σημερινών πολιτικών εξελίξεων και η αποφασιστική δράση, όχι μόνο απέναντι στον ίδιο τον πόλεμο ως φαινόμενο, αλλά και απέναντι στις αιτίες που τον γεννούν. Απέναντι στη στρατηγική του δυτικού ιμπεριαλισμού που με την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ είναι διατεθειμένος να “τινάξει όλο τον κόσμο στον αέρα” προκειμένου να μην αμφισβητηθεί η ηγεμονία του.

Οι μακελάρηδες των λαών σε πλήρη σύμπλευση και με δούρειο ίππο το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ εντείνουν την πολεμική συνθήκη που έχουν στήσει τα τελευταία χρόνια στη Μ. Ανατολή και την Ανατολική Ευρώπη με στόχο την αποδυνάμωση, οριοθέτηση ή/και υποταγή κάθε πιθανού τους αντιπάλου. Κομβικό ρόλο σε αυτό παίζει η συνεχής οικονομική και στρατιωτική τροφοδότηση της κυβέρνησης Ζελένσκι στην Ουκρανία –με την ΕΕ να λειτουργεί ως πρωμετωπίδα του δυτικού ιμπεριαλισμού σε αυτό το μέτωπο-, όχι για τα συμφέροντα και την ελευθερία του ουκρανικού λαού, αλλά προκειμένου να διατηρεί ανοιχτό το πολεμικό μέτωπο με τη Ρωσία. Τα μέτωπα διεθνώς πλέον είναι δεκάδες: από την απαγωγή του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο, το εντεινόμενο εμπάργκο στην Κούβα σε μια προσπάθεια ιστορικής ρεβάνς έναντι «του νησιού της επανάστασης», τις συνεχείς επιθέσεις σε μια σειρά κρατών της Μ. Ανατολής από το πιόνι του δυτικού ιμπεριαλισμού στην γύρω περιοχή -το σιωνιστικό φασιστικό κράτος του Ισραήλ- από την συνεχιζόμενη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, τους βομβαρδισμούς στον Λίβανο και με αποκορύφωμα τον πόλεμο στο Ιράν.

Παρά την λυσσαλέα προσπάθεια των ΗΠΑ να επαναχαράξουν και να διευρύνουν τις ζώνες επιρροής τους φαίνεται πως μέχρι στιγμής δεν καταφέρνουν να πετύχουν τους στόχους τους. Η προσπάθεια ανατροπής της κυβέρνησης και του εδραιωμένου πολιτικού συστήματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας προς όφελος μιας δυτικόφιλης κυβέρνησης απέτυχε και η πρόσφατη συνθηκολόγηση υπεγράφη με ευνοϊκότερους όρους για το Ιράν. Είναι δεδομένο ότι αυτή η συνθηκολόγηση θα υπονομεύεται συνεχώς από τη συνέχιση της κατοχής του Νοτίου Λιβάνου από το Ισραήλ, ωστόσο η αδυναμία τους να λυγίσουν το Ιράν, του οποίου ο λαός παρά τις εσωτερικές υπαρκτές αντιθέσεις συσπειρώθηκε σε μια γραμμή αντίστασης στην ιμπεριαλιστική επέμβαση, αποτελούν έμπνευση και ελπίδα για τους λαούς που επιλέγουν ή μπορεί να επιλέξουν στο μέλλον μια κατεύθυνση ρήξης με τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Μετά από αυτή την υποχώρηση στη Μ. Ανατολή, τα βλέμματα στρέφονται στην Κούβα, όπου οι ΗΠΑ εφαρμόζουν έναν εγκληματικό και απάνθρωπο ναυτικό αποκλεισμό, απειλώντας ταυτόχρονα με στρατιωτική επέμβαση. Οι ενέργειες και οι απειλές των ΗΠΑ έχουν εγκαινιάσει μία νέα εποχή που η ανοιχτή πολεμική απειλή και ο εκβιασμός χωρών και λαών για την πολιτική και οικονομική υποταγή δεν ενδύεται τυπικότητες και ερείσματα στο διεθνές δίκαιο. Μια νέα εποχή ανασυγκρότησης της κυριαρχίας του δυτικού ιμπεριαλισμού, ολομέτωπης επίθεσης, μακροπρόθεσμης τροφοδότησης της σύγκρουσης ως τον μόνο δρόμο που μπορούν να πάρουν από εδώ και στο εξής οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Όσο ο δυτικός ιμπεριαλισμός βλέπει την οικονομική κυριαρχία του να αμφισβητείται, τόσο θα επιλέγει ευκολότερα την πολεμική λύση με στόχο την διατήρηση των προνομίων του με τις συνέπειες για τους λαούς να είναι ολέθριες.

Οι εναλλαγές τακτικισμών με κοινό παρονομαστή την τροφοδότηση της σύγκρουσης, την υποταγή των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στις επιδιώξεις των ηγεμονικών μερίδων του κεφαλαίου είναι η σταθερά και στο εσωτερικό των χωρών της ΕΕ. Η ιδεολογική προπαγάνδα, η μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού των χωρών της Ευρώπης στην άκρα δεξιά -ένα παιχνίδι που παίζουν χέρι με χέρι τα επίσημα αστικά κόμματα με την ακροδεξιά-, η άγρια ιδεολογική και φυσική καταστολή του εργατικού και λαϊκού κινήματος επιδιώκουν την σκληρή πρόσδεση των λαών πάνω στα αδιέξοδα του δυτικού ιμπεριαλισμού, την υποταγή στο δόγμα του πολέμου της συμμαχίας θανάτου, του ΝΑΤΟ, την προετοιμασία των εργαζομένων της «Δύσης» να πολεμήσουν και να πεθάνουν για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών τους. Το πέπλο του πολέμου απλώνεται και πάνω από την Ευρώπη με τις αστικές κυβερνήσεις να παίρνουν μια σειρά επιλογών στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας και της ενίσχυσης της πολεμικής βιομηχανίας: αύξηση των «αμυντικών» δαπανών στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, υπογραφή του ReArm Europe, άνοδος της χρηματοδότησης του European Defense Fund, σκλήρυνση της στρατιωτικής θητείας σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών όπως και στην Ελλάδα, ενώ μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση ιδρύει το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) επισφραγίζοντας τη συνεργασία μεταξύ ερευνητικών ιδρυμάτων, βιομηχανίας και ενόπλων δυνάμεων!

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αποτυπώνεται για άλλη μια φορά η στρατηγική πρόσδεση του ελληνικού καπιταλισμού στο άρμα της Δύσης. Η ελληνική κυβέρνηση προσφέρει γη και ύδωρ στους μακελάρηδες των λαών, συναινώντας και συμμετέχοντας ενεργά στα πολεμοκάπηλα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ισραήλ. Τόσο σε οικονομικό επίπεδο όπως με τις ολοένα και αυξανόμενες οικονομικές συμφωνίες της ελληνικής κυβέρνησης με το κράτος τρομοκράτη, όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο με την αποστολή πολεμικού υλικού για την τροφοδότηση ΝΑΤΟικών σχεδίων σε Ουκρανία ή και έμψυχου δυναμικου όπως η συστοιχία Patriot στην Σ. Αραβία, αποδεικνύεται η δουλοπρέπεια της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους σχεδιασμούς του δυτικού ιμπεριαλισμού. Υπό το διαχρονικό αφήγημα του «μπαμπούλα της Τουρκίας» η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να πείσει τον ελληνικό λαό για το πως η εμπλοκή στο ΝΑΤΟ αποτελεί μονόδρομο, τη στιγμή που η χώρα έχει μετατραπεί σε έναν πιθανό στόχο πολεμικών αντιποίνων, όπως άλλωστε συνέβη και με τις χώρες του Κόλπου που βρέθηκαν στην καρδιά της απάντησης του Ιράν! Φυσικά, οι επιδιώξεις της Τουρκίας, η οποία παίζει το δικό της παιχνίδι για την ενίσχυση της θέσης της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, έχοντας μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη και ζητώντας ανταλλάγματα για την πρόσδεσή της στα σχέδια του δυτικού ιμπεριαλισμού, είναι υπαρκτές. Ωστόσο αυτές μεγενθύνονται ή υποβαθμίζονται επιλεκτικά από την κυβέρνηση και σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό ανάλογα με τη συγκυρία, λειτουργώντας ιδεολογικά ως απειλή για τον ελληνικό λαό με στόχο την πλήρη υποταγή του χωρίς αμφισβήτησης στη γραμμή του “σταθερού και προβλέψιμου συμμάχου” των ΗΠΑ, τη στιγμή που η γραμμή αυτή πολύ περισσότερο εγκυμονεί κινδύνους για τον λαό, παρά παρέχει οποιαδήποτε προστασία. Εξάλλου, διαχρονικά έχει αποδειχθεί ότι ο ιμπεριαλισμός δεν γνωρίζει “φίλους” και “εχθρούς”, παρά επιλέγει και αλλάζει συνεχώς ανά συγκυρία τους εξυπηρετητές των σχεδίων του, ενώ όσες χώρες έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην υποστήριξή τους για τη σωτηρία τους, το έχουν πληρώσει με εθνικές καταστροφές (βλ. Κύπρο και πολύ πιο πρόσφατα το παράδειγμα των Κούρδων).

Και ενόσω τα τύμπανα του πολέμου δυναμώνουν, προκύπτει σαν αναγκαιότητα για το ελληνικό κράτος η αυταρχικότερη θωράκιση του έναντι του λαϊκού παράγοντα, ώστε να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη υλοποίηση των σχεδιασμών του ελληνικού κεφαλαίου. Το γεγονός ότι η χώρα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη νατοϊκή βάση με όλο και αυξανόμενες αμυντικές δαπάνες, η όλο και πιο σκληρή πρόσδεση της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και άρα η εμπλοκή στα πολεμικά μέτωπα τα οποία μαίνονται, αναδεικνύει την ανάγκη αυταρχικοποίησης του κράτους στο εσωτερικό του, η οποία μεταφράζεται στο ξεζούμισμα και την παράλληλη καθυπόταξη του λαού και της νεολαίας.

Δεν μπορεί η κυβέρνηση κατ’ εντολή του ελληνικού κεφαλαίου να συνεχίζει ήσυχη την εμπλοκή της χώρας μας στους πολέμους του ΝΑΤΟ, αν το εργατικό-λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα κινητοποιούνται ενάντια στο σφάγιασμα των λαών και προειδοποιούν για την πολεμική απειλή που φτάνει στο κατώφλι μας. Δεν μπορεί να συνεχίζει ήσυχη να διαλύει τις εργασιακές σχέσεις, να θεσπίζει 13ωρη εργασία και να βυθίζει τα νοικοκυριά σε οικονομικό μαρασμό, αν το εργατικό κίνημα μαζί με τη νεολαία, είναι στους δρόμους αγωνιζόμενοι για την προοπτική τους, για εργασιακά δικαιώματα, απολαβές και αξιοπρέπεια. Ακόμη δεν μπορεί η κυβέρνηση να διαλύσει την ενιαία δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, εάν υπάρχουν Φοιτητικοί Σύλλογοι να τη διασφαλίζουν και γι’ αυτό το Υπουργείο Παιδείας έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο φοιτητικό κίνημα, τις δομές και τα μέσα πάλης του.

Ταυτόχρονα, όσο η κυβέρνηση συνεχίζει την οικονομική αφαίμαξη του ελληνικού λαού, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, το ξεπούλημα των δημοσίων αγαθών από το ΕΣΥ μέχρι τις δημόσιες μεταφορές που οδήγησε εντέλει και στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών, όσο ο ελληνικός λαός βυθίζεται στην ανέχεια και ταυτόχρονα αυξάνεται ο κίνδυνος της πολεμικής απειλής, τόσο πιο εύφορο γίνεται το έδαφος για την εδραίωση ακροδεξιών και φασιστικών μορφωμάτων. Από τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις μέχρι και την Ελλάδα, η ακροδεξιά εμφανίζεται με κάθε λογής προσωπείο. Σαν «έτοιμοι από καιρό» ανεβαίνουν στις καρέκλες οι κάθε λογής Τραμπ, Μελόνι, Λεπέν ακόμα και… Βελόπουλοι, ενώ νέα φασιστικά μορφώματα επιχειρούν να απλώσουν τα πλοκάμια τους στην κοινωνία και στις λαϊκές συνοικίες, λειτουργώντας ως βαλβίδες εκτόνωσης για τα αδιέξοδα του αστικού πολιτικού συστήματος. Η ακροδεξιά ρητορεία και πρακτική τροφοδοτείται άλλωστε από την ίδια την κυβέρνηση και την Ε.Ε, εντείνοντας την αντι-μεταναστευτική πολιτική και μετατρέποντας τα ελληνικά νησιά σε συνοριακές ζώνες θανάτου και εκτοπισμού μέσω των push-backs. Τόσο η ακροδεξιά τύπου Λεπέν και Βελόπουλου όσο και τα φασιστικά μορφώματα με τα τάγματα εφόδου, επιτελούν πολλαπλές λειτουργίες για την σταθεροποίηση και ασφάλεια των αστικών συμφερόντων: απορροφούν ένα μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας σε ασφαλείς για το σύστημα λύσεις. Αποπροσανατολίζουν τα λαϊκά και εργατικά στρώματα προτάσσοντας το δήθεν εθνικό (στην πραγματικότητα αστικό) συμφέρον. Αποτελούν ταυτόχρονα πιθανές (συγ)κυβερνητικές λύσεις όταν και αν χρειαστεί, αλλά και φόβητρο για τα λαϊκά στρώματα, προκειμένου αυτά να ενσωματώνονται αναντίρρητα σε πιο “ασφαλείς”, προβλέψιμες και “δημοκρατικές” συστημικές λύσεις. Ειδικά οι οργανωμένες ομάδες φασιστικής βίας που επανεμφανίζονται πιο ηχηρά -χρυσαυγίτες με νέο όνομα- θα ξαναπαίξουν το ρόλο τους ως το μακρύ χέρι του κράτους, για τον εκφοβισμό και τη διάλυση της αριστεράς και των κινηματικών διεργασιών. Θα στοχοποιήσουν τον αδύναμο και τον κατατρεγμένο την ώρα που η αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων για την εξυπηρέτηση του κεφαλαίου θα συνεχίζεται αδιάκοπα.

Απέναντι σε αυτό το ζοφερό τοπίο που διαμορφώνεται, απάντηση μπορούμε να δώσουμε μόνο οι λαοί! Στην εποχή των πολέμων, της εξαθλίωσης, της οικονομικής αφαίμαξης, μόνο η οργάνωση του λαού και της νεολαίας μπορεί να θέσει φρένο στη λυσσαλέα και αδηφάγα επίθεση του κεφαλαίου και του δυτικού ιμπεριαλισμού. Ως Μαρξιστική Κομμουνιστική Συσπείρωση δεν αποδεχόμαστε τις λογικές του μικρότερου κακού, της στήριξης “εναλλακτικών” κυβερνητικών λύσεων και επιφανών σωτήρων. Υπάρχουν ευκαιρίες για κατακτήσεις και νίκες που μπορούν να περιγράψουν μια καλύτερη μέρα για τον λαό, μέσα από την οργάνωση, τους αγώνες, τις μικρότερες και μεγαλύτερες ρήξεις. Η αντίληψή μας εντοπίζει τη δύναμη που βρίσκεται μέσα στις μάζες, μέσα στον εργαζόμενο λαό, τη νεολαία, τους μετανάστες, μέσα στο υποκείμενο εκμετάλλευσης και στην ανάγκη για άρθρωση αυτοτελούς εργατικής ταξικής πολιτικής για την εκπροσώπησή τους. Αναγνωρίζουμε την ανάγκη οργάνωσης και αγώνα στα πλαίσια των κοινωνικών και εργασιακών χώρων, αλλά και την ανάγκη εκπροσώπησής τους από ένα πολιτικό σχέδιο που θα τους συγκεφαλαιώνει και θα τους κάνει νικηφόρους αντί να τους εγκλωβίζει στα όρια που δίνει αρνητικός κοινωνικός συσχετισμός. Στο σήμερα, όπου κυριαρχεί η ηττοπάθεια, η μισαλλοδοξία, η εξατομίκευση και ο πολυκατακερματισμός, είναι επιτακτική ανάγκη η μαζικοποίηση και ενδυνάμωση των συλλογικών μας φορέων και η συγκρότηση μιας γραμμής πάλης, που θα θέτει επί τάπητος την αναμέτρηση με τον υπάρχον συσχετισμό, αλλά ταυτόχρονα θα σχεδιάζει για την επαναστατική ανατροπή του πολιτικού συστήματος.